เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Napat Akarapipit

 

 

 

By: Naya

 

 

 

 

  

 

-Intro-

 

 

 

 

 

  

....เสียงของฉัน....

 

….เสียงที่ไม่มีใครฟัง....

 

....เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน.... 

 

....เสียงที่ไม่เคยสื่อไปถึงใครเลย.... 

 

....ไม่ว่าคนที่เรารัก.... 

 

....คนที่เราไว้ใจ.... 

 

....ไม่มีใครต้องการ.... 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

.

.

.

“พ่อครับ...คะแนนเทอมนี้ของผมมัน....”

 

แย่จริง! มีปัญญาทำได้แค่นี้เองรึไง!? เลี้ยงมาเสียข้าวสุกจริงๆ

แกเป็นลูกของฉันแน่เหรอ? หรือว่าเลือดแม่แกมันข้นจนทำให้แกโง่ตามมันไปด้วย!!”

 

.......ขอโทษนะครับ.......

. 

. 

.

.

.

.

.

“พ่อครับ! ดูนี่สิครับ เทอมนี้ผมได้....”

 

“ไอ้โง่!! แหกตาดูบ้างสิว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่! โธ่เว้ยยย!!

หมดกัน...หุ้นตกจนได้! เพราะแก...แกมันเป็นตัวซวย! 

 เหมือนแม่แกไม่มีผิด!!ไปไหนก็ไปไป๊ไอ้เด็กเวร!!”

 

.......คราวหลังจะระวังนะครับ....... 

.

.

.

.

.

.

“แม่ครับ...ผมมาเยี่ยมครับ....”

 

“กรี๊ดดดดดด!!!! เอาไอ้เด็กเปรตนั่นออกไปนะ เอามันออกไปให้พ้น!!!!”

“ใจเย็นก่อนค่ะคุณผู้หญิง! ไม่มีใครหรอกค่ะ ไม่มีใครอยู่ที่นี่ทั้งนั้น..”

“คุณภัทร..ช่วยออกไปก่อนเถอะนะครับ คุณผู้หญิงกำลังเครียด...” 

“เพราะมัน....เพราะมันคนเดียว! ไอ้เด็กนรก!!! ถ้าไม่มีแกสักคนคุณพี่คงไม่ทิ้งฉันแบบนี้!!!”

 

.......ขอโทษครับ ผมจะไม่มาหาคุณแม่อีก.......

 

 

 

 

 

 

 

....พยายามแค่ไหนก็ไม่มีใครมองเห็น....

 

....ทุกคนคอยตอกย้ำ...คอยซ้ำเติมจนเกิดรอยแผล.....

 

....จนมันบาดลึกลงไปในหัวใจ...

 

 

 

 

 

 

“อี๋...ไปไกลๆเลยนะ ไอ้คนพ่อแม่ไม่รัก ไอ้เด็กนรก!”

 

“อย่ามายุ่งกับลูกของฉัน! เดี๋ยวกาละกินีจะติดตัว ไปให้พ้นไอ้ลูกโสเภณี!!”

 

“นภัทร...เธอต้องพยายามให้มากกว่านี้นะ.....ถ้าไม่อย่างนั้นผลการเรียนเธอจะตกลงเรื่อยๆ  

แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ครูก็ว่าพอใช้ได้แล้วล่ะนะ ครูเชื่อว่าเธอต้องทำได้ดีกว่านี้...” 

 

“ดูนั่นสิ! ไอ้ภัทรที่เทอมที่แล้วติดเอฟนี่นา!”

 

“อย่าไปใกล้มันนะ คนโง่แบบนั้นน่ะ” 

 

“พยายามแค่ไหน อย่างดีแม่งก็ได้แค่ดีล่ะวะ” 

 

“ฮ่าๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ เชื้อกระหรี่มันแรงไง!”

 

 

 

 

 

 

....ไม่มีประโยชน์ที่จะพยายาม.... 

 

....ฉันจึงเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง.... 

 

....สุรเสียงที่ไม่มีใครฟัง.... 

 

....กลืนกลับลงไปในเบื้องลึกของจิตใจ.... 

 

....ขังตัวตนที่แสนโง่เง่าและอ่อนแอนั่นไว้.... 

 

....ไม่ให้ออกมาให้ใครได้เห็นอีก.... 

. 

.
.
 

.

.

.

.

.

.

.

.

“ข่าวด่วน...เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่โรงเรียนXXX ในช่วงเวลา 15:30-17:00 น. ของวันนี้

 โดยคาดว่าต้นเพลิงจะมาจากห้องเรียนหนึ่งในแผนกประถมศึกษา

 และโรงอาหารของโรงเรียน  

ก่อนที่ไฟจะลุกลามไปทั่วจนเกิดเพลิงไหม้ทั้งโรงเรียน  

ทำให้มีผู้เสียชีวิตรวมทั้งสิ้น 214 ศพ บาดเจ็บอีก 1,514 ราย

สาเหตุที่ทำให้เกิดเพลิงไหม้สันนิษฐานว่าเป็นเพราะไฟฟ้าลัดวงจรและแก๊สรั่ว  

อย่างไรก็ดี...กองพิสูจน์หลักฐานกำลังเร่งตรวจสอบอีกครั้ง  

เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ใช่เพราะมีผู้ก่อความไม่สงบเป็นผู้ลักลอบวางเพลิงเพื่อก่อจลาจล...” 

. 

. 

. 

. 

.

.

.

.

.

 .

.

.


“เอ๊ะ....จำได้ว่าเก็บไว้ที่ห้องนี้นี่นา....หายไปไหนหมดนะ?” 

“มีอะไรเหรอ...อะไรหายอีกล่ะ? ถ้าคุณผู้ชายรู้ว่าแกทำของหายล่ะบรรลัยแน่!”

“ใจเย็นๆก่อนสิ! ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหายไปได้ไง

คิดดูสิ...น้ำมันเครื่องเป็นสิบๆแกลลอนที่เก็บไว้หายไปหมดเลยนะ!”

“ตายแล้ว! ขโมยขึ้นบ้านแน่เลย! อ๊ะ..คุณภัทรคะ ช่วงนี้อย่าอยู่ห่างจากนมนะคะ

 ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าแถวนี้จะมีโจรมีขโมยด้วย ไว้ใจใครไม่ได้เลยจริงๆ” 

“อ้าว...แล้วทำไมวันนี้คุณภัทรกลับไวจังเลยครับ?” 

 

“พอดีคิดถึงบ้านกะทันหันว่ะ...”

 

 

 

และทุกวันนี้ฉันก็สามารถยิ้ม...ยิ้มออกมาจากใจได้อีกครั้ง :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-Special-

 

 

 


          “คุณภัทรครับ...แน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะออกจากบ้านนี้..”

            “ยุ่งว่ะ...เป็นแค่คนสวนแท้ๆ...” สิ้นคำพูดที่ไร้เยื่อใยของเด็กหนุ่ม ใบหน้าของคนสวนวันกลางคนก็ดูอิดโรยขึ้นมาทันตา แววตาอ่อนล้านั้นดูอ่อนโยนเสมอ...นภัทรนั้นรู้ดี

            ....แต่เขาเลือกที่จะปฏิเสธความหวังดีนั้นไป

            ไม่ใช่ปฏิเสธแค่คนสวน...เขาปฏิเสธทุกความรู้สึกของทุกคน....ไม่ว่าจะความรัก..ความหวังดี...หรือแม้แต่ความเกลียดชัง

            ....เขาปฏิเสธทุกอย่าง....

            “คุณภัทร...ยังไงก็..กลับมาเยี่ยมคุณผู้ชายบ้างนะครับ ท่านแก่มากแล้ว..จะขยับตัวยังแทบไม่มีแรง...ยังไงท่านก็เป็นคุณพ่อของคุณภัทรนะครับ”

            “......ตาแก่นั่นน่ะจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันสิ ตายเร็วๆยิ่งดี มรดกทั้งหมดจะได้ตกเป็นของฉัน” สิ้นประโยคนี้..ดวงตาของคนสวนก็เบิกกว้างด้วยความนึกไม่ถึง เขาไม่คิดว่าคุณหนูที่น่ารักของเขาเมื่อหลายปีก่อนจะเติบโตขึ้นเป็นคนก้าวร้าวและรุนแรงขนาดนี้!

            “....เงินที่ตาแก่นั่นเพียรพยายามหามาแทบทั้งชีวิต...แต่ไม่มีทางได้ใช้มันเพราะเวรกรรมที่ทำไว้มันตามทันไง....” น้ำเสียงเรียบนิ่ง...และเย็นเยียบ บาดลึกลงไปในใจของคนฟัง ทั้งที่คนฟังเองก็ไม่ได้เป็นคนที่นภัทรกล่าวถึง...

            “คุณภัทร...ทำไมกันนะ....เพราะอะไรกันครับ...ถึงได้เปลี่ยนไป...” เสียงสั่นเครือของคนสวนทำ นภัทรหงุดหงิดใจ เขาหรี่ตาลงมองคนที่กำลังบ่อน้ำตาแตก..ด้วยสายตาแข็งกระด้าง

            “ฉันไม่เคยเปลี่ยนไป....แค่ทุกคนไม่พยายามรับรู้ถึงตัวฉันเลยต่างหาก....” จบประโยคนั้น...ร่างโปร่งของนภัทรก็ลากกระเป๋าเดินทางใบโตขึ้นรถแท็กซี่ไป....ทิ้งทุกอย่างให้เป็นเบื้องหลัง.... ทิ้งความทรงจำอันรวดร้าวทั้งหลายไว้...กับคฤหาสน์หลังนั้น....

 

            เด็กหนุ่มร่างโปร่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอาคารทรงสูง เขาเดินทางมาจนถึงอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ในช่วงกลางวันของวันหนึ่ง ก็ไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไรดลใจให้เขาเลือกที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่แห่งนี้...แค่เพราะใจมันบอกเท่านั้นว่าที่นี่ล่ะ..ใช่เลย

            นภัทรยกยิ้มขึ้นมานิดหน่อย ตอนที่เห็นบรรยากาศวุ่นวายของภายในจากข้างนอก เด็กหนุ่มยกมือเรียวเสยผมสีคาราเมลที่ยาวจนแทบทิ่มลูกตาขึ้นไปข้างหลัง ดวงตาสีทับทิมใสมีประกายแพรวพราว...เขาค่อยๆผลักบานประตูนั้นเข้าไปข้างในพลางนึกต่อบทสนทนาตอนก่อนจะออกจากบ้าน

 

 

 

 

....ใช่แล้ว ฉันน่ะไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิด.... 

 

....ฉันยังอยู่ตรงนี้....รอคอยคนที่จะได้ยินเสียงของฉัน.... 

 

....คนที่สามารถรับรู้ถึงตัวตนของฉัน.... 

 

....และสื่อสารกับฉัน..ด้วยหัวใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-Fin-

 

 

 

 

 

(นะ : เรื่องของบักภัทรมันก็มีแค่นี้แหละน่อ ...ความจริงก็แค่เด็กมีปัญหานี่หว่า? 5555555  Kiss)

(นภัทร: ....ไม่ได้เป็นเด็กมีปัญหานะเว่ย เขาเรียกว่าเป็นสไตล์ต่างหาก // พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าผปค.)


ปล. ปั่นแบบ...เผามากมาย ด้นสดเอาด้วยนะ Foot in mouth

ปล.2 ในเรื่องนีมีคำหยาบด้วย..อุ๊บส์ :x (โปรดใช้วิจารณญาณเอาเองเน่อ...)

 


edit @ 17 Oct 2013 16:05:06 by Napat Akarapipit

edit @ 17 Oct 2013 16:06:42 by Napat Akarapipit

edit @ 17 Oct 2013 16:08:22 by Napat Akarapipit

edit @ 17 Oct 2013 16:15:37 by Napat Akarapipit

edit @ 17 Oct 2013 16:19:28 by Napat Akarapipit

edit @ 18 Oct 2013 14:56:47 by Napat Akarapipit

edit @ 18 Oct 2013 14:59:09 by Napat Akarapipit

edit @ 18 Oct 2013 15:03:37 by Napat Akarapipit

edit @ 25 Oct 2013 15:54:42 by Napat Akarapipit

edit @ 25 Oct 2013 15:59:06 by Napat Akarapipit

Comment

Comment:

Tweet

การเขียนมันบ่งบอกเลยสินะ...........ว่าเผา 55555555+

#2 By Napat Akarapipit on 2013-10-22 15:07

อ่านแล้ว รู๔้แล้วว่าเผา อะไร ...555 
ไว้จะทำของ นานะ ..เสียทีอ่านแล้วมีกำลังใจ

#1 By Missary on 2013-10-21 07:22